Hier kunnen jullie mijn verhaal lezen over hoe ik gebeten ben door de Duitse Herder microbe.

Ergens eind juni 2004 stierf de hond bij mijn vriendin, Carla, haar meter. Een Duitse Herder, genaamd Darco. Daar er dus moest gekozen worden voor een nieuwe hond zochten ze dan ook iemand om ermee naar de hondeschool te gaan G&G volgen. Dat ben na enkele omwegen ik geworden.

Eens ik tweemaal per week met dat lieve kleine snuitje, Max, naar de hondeschool mocht was ik al verkocht. Het duurde niet lang voor ik deze hond overal mee naar toe nam. Fier als een gieter dat de G&G cursus zo goed lukte.

Die tijd had ik totaal geen verstand van honden. Ik ben tot nu toe opgegroeid zonder honden. Maar het begon te knagen nu ik Max aan het opvoeden was. Ik begon elke nacht opzoekingswerk te doen over Duitse Herders en werd hoe langer hoe erger gepassioneerd door het ras.

Max was ondertussen al meermaals bij de dierenarts geweest en er bleken toch enkele zaken niet in orde. Zo had Max een zeer grote overbeet en was er maar 1 teelbal gezakt. Het was toen duidelijk gebleken dat Max geen rasechte Duitse Herder was. Hij was ook zonder stamboom gekocht, er was niets geweten over ouders, … in feite als ik het nu bekijkt een heel domme zet.

Ondertussen was Max al 8 maanden oud en begon het vaker te prikkelen hem enkel in het weekend te zien als ik bij Carla was. Dus na het afkeurende gebaar van mijn ouders Max te laten slapen in de garage hebben we besloten om een klein hondenren te plaatsen buiten. Eens deze klaar was, dankzij de professionele hulp van mijn vriendin haar vader, moest Max deze toch gebruiken?

Dit deed ik dan ook onmiddellijk. Ik kwam dan met Max een weekje naar hier thuis. Hij was overigens daarvoor al mee geweest naar de zee voor een weekend.

Na enkele dagen begon Carla haar meter opmerkingen te uiten over het feit dat Max nog altijd hun hond was maar niet meer bij hun in de ren zat. Terug naar Carla haar meter met Max dus. Na ongeveer een week begonnen mijn ouders net dezelfde opmerking te geven. “Hier staat nu zo een mooie ren, nu is Max hier niet.”. Ik denk dat dat voor mij de druppel moet geweest zijn. Dan is de beslissing gevallen, ik koop mij een eigen hond die ik zelf zal opvoeden.

Ik heb dan enkele maanden dag en nacht alles opgezocht over de Duitse Herdershond en over de hondensport. Dit was wat ik wou. Een lief teefje uit pure africhtingslijnen waar ik de sport mee in kon. Niet persé om wedstrijden te spelen maar gewoon omdat ik de sport zo leuk vind om naar te kijken en dan uiteraard ook zelf wil beoefenen.

Ik had eerst een pup besteld bij kennel Vom Burg Kurzwallen maar deze leek mij naderhand eerder een broodfokker als een fokker die echt een hond op de wereld plaatst omdat hij dat graag doet. Vrij snel daarna ben ik via omwegen in contact gekomen met kennel von Spitzbubezwinger, en die was raak!

Wat voor mij tevens belangrijk was was het feit dat ik eerst 2 volle maanden vakantie wou, juli en augustus en nadien pas de pup. Tevens wou ik de pup ook als hij 7 à 8 weken is. Dus de pups moesten begin september 7 à 8 weken zijn. Kennel von Spitzbubezwinger had net dan pups uit een ideale combinatie. Een prachtige vader en een moeder met een mooie stamboom vol met bekende africhtingshonden. Daar moest ik een lief teefje uit hebben.

Als dan later de nest geboren was (op 11 juli 2005) bleek de neststerkte 8-2. Dit wil zeggen 8 reutjes en 2 teefjes. Daar ik een aanhankelijk teefje zoek had ik de keuze tussen een zwart teefje of een grauw teefje. En aangezien Max een grauwe reu was heb ik dan gekozen voor het zwarte teefje.

Ik ben sinds mijn eerste bezoek aan de kennel zodanig verkocht dat ik nog meermaals het nest ben gaan bezoeken. Op die manier zag ik mijn toekomstig pupje mee opgroeien.

UPDATE: Nu 6 september 2005 zit mijn Enja von Spitzbubezwinger hier naast mij. Ik had het niet anders gewild!

Toch denk ik met gemengde gevoelens terug aan Max die ondertussen bijna anderhalf jaartje oud is. Het is een echte hyperactieve kanjer die nog steeds weet dat ik hem heb opgeleerd maar die enorm eigenwijs kan zijn tegenover andere mensen. Er zijn er maar weinig die hem kunnen in bedwang houden. En dat zal met de tijd alleen maar slechter worden, het is tenslotte mijn hond niet (of niet meer ?). Ik zal Max nooit vergeten, of kunnen vergeten. Hij was de kanjer van een reu die mij heeft doen inzien hoeveel liefde zulke beesten geven (ook vragen). Door hem ben ik gebeten door de Duitse Herder microbe en daar ben ik hem dankbaar om. Ik heb ondertussen al grotendeels afscheid genomen van Max. Hij is en blijft wel mijn hond, zo voel ik het toch. Hij is van me afgenomen.

Tot slot kan ik zeker vermelden dat mijn beide ouders absoluut geen hondenliefhebbers zijn (of moet ik zeggen waren?). Ze hebben altijd water bij de wijn gedaan om mij toch eerst met Max naar huis te laten komen en nu … jah nu zit hier een hond in huis, op mijn kamer.

Ik zal dan ook met veel plezier vanaf nu deze website onderhouden zodat jullie het leven van Enja en mijn interesse in de (Duitse Herder) hondensport een beetje kunnen meevolgen!